محمد کاظم کاظمی: «من متولد ١٣٤٦ در هرات هستم. در سال ١٣٥٤ به کابل کوچيدم و تا صنف ١٢ در آن‌جا درس خواندم. سپس در ١٣٦٣ راهی ايران شدم و تحصيلاتم را در رشته‌ی مهندسی ساختمان از دانشگاه مشهد به پايان بردم. از ١٣٦٥ بيش از پيش مشغول فعاليت‌های ادبی شدم و اين فعاليت‌ها در طول دهه‌ی هفتاد ادامه يافت. فعلا عضو موسسه‌ی فرهنگی «درّ دری» هستم و به فعاليت‌های ادبی و فرهنگی اشتغال دارم.»

محمد کاظم کاظمی با سرودن مثنوی «بازگشت» در فروردين ٧٠ نگاه‌ها را به شعر افغان خيره ساخت و بخشی از غرور به تاراج رفته‌ی قوم افغان را بازگرداند. پس از آن در کنار تعميق مطالعات به جد به نقد ادبی روی آورد و به تربيت نسل تازه‌ای از شاعران جوان افغان همت گماشت.

دو غزل را که با موافقت او برگزيده شده است، می‌خوانيم.

شيشه و چوب

تو را از شيشه می‌سازد، مرا از چوب می‌سازد
خدا کارش درست است‌، اين و آن را خوب می‌سازد

تو را از سنگ می‌آرد برون‌، از قلب کوهستان‌
مرا از بيدِ خشکی در کنار جوب می‌سازد

در آتش می‌گدازد، تا تو را رنگی دگر بخشد
به سوهان می‌تراشد تا مرا مطلوب می‌سازد

تو را جامی که از شير و عسل پُر کرده‌اش دهقان
‌ مرا بر روی خرمن برده خرمن‌کوب می‌سازد

تو را گلدان رنگينی که با يک لمس می‌افتد
مرا گرد سرت می‌چرخم و جاروب می‌سازد

تو از من می‌گريزی باز هم تا مصر رؤياها
مرا گرگی کنار خانه‌ی يعقوب می‌سازد

مرا سر می‌دهد تا دشت‌های آتش و آهن
‌ و آخر در مصاف غمزه‌ای مغلوب می‌سازد

خدا در کار و بارش حکمتی دارد که پی در پی‌
يکی را شيشه می‌سازد، يکی را چوب می‌سازد

مرداد ٨٤

سرزمين خويش

موسی به دين خويش‌، عيسی به دين خويش‌
ماييم و صلح کل در سرزمين خويش‌

همسايگان خوب‌! قربان دستتان‌،
ما را رها کنيد با مِهر و کين خويش

‌ ما با همين خوشيم‌، گيرم که جملگی
داريم دست کج در آستين خويش‌

ای دوست‌! عيب من چندان بزرگ نيست
‌ آن ‌قدرها مبين در ذرّه‌بين خويش

‌ ديگر چه لازم است با خنجرش زنی
هر کس که ترش کرد سويت جبين خويش‌

خواهی علف بکار، خواهی طلا بياب‌
وقتی نشسته‌ای روی زمين خويش‌