|
 شعر معاصر ايران: حسين منزوی
اين شاعر غزلسرا در مهرماه سال ١٣٢٥ خورشيدی در شهر زنجان متولد شد و تحصيلات دانشگاهی خود را در رشتهی ادبيات دانشگاه تهران ناتمام رها کرد و به رشتهی جامعهشناسی روی آورد، اما پس از مدتی به زادگاه خود برگشت و تا زمان مرگ در اين شهر باقی ماند. «عشق در حوالی فاجعه»، «از ترمه و تغزل»، «از کهربا و کافور»، «از شوکران»، «شکر» و «اين ترک پارسیگوی» (تحليل و بررسی شعر شهريار)، از مجموعه آثار اين شاعر است. او بامداد چهارشنبه ١٦ اردیبهشت ٨٣ در سن ٥٨ سالگی براثر عارضهی قلبی و بيماری ريوی در تهران درگذشت. دو غزل زيبا از اين شاعر بزرگ را میخوانيم. (١) خيال خام پلنگ من به سوی ماه جهيدن بود پلنگ من ـدل مغرورمـ پريد و پنجه به خالی زد *** گل شکفته خداحافظ، اگر چه لحظهی ديدارت من و تو آن دو خطيم آری، موازيان به ناچاری اگرچه هيچ گل مرده، دوباره زنده نشد اما شراب خواستم و عمرم، شرنگ ريخت به کام من *** چه سرنوشت غمانگيزی، که کرم کوچک ابريشم (٢) تا صبحدم به ياد تو شب را قدم زدم با آسمان مفاخره کرديم تا سحر او با شهاب بر شب تبکرده خط کشيد تا کور سوی اخترکان بشکند همه با وامی از نگاه تو خورشيدهای شب هر نامه را به نام و به عنوان هر که بود تا عشق، چون نسيم به خاکسترم وزد از شادیام مپرس که من نيز در ازل شعر نيمايی سيب از حميد مصدق
و نمیدانستی من به چه دلهره از باغچهی همسايه سيب را دزديم باغبان از پی من تند دويد سيب را دست تو ديد غضبآلوده به من کرد نگاه سيب دندانزده از دست تو افتاد به خاک |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
بالای صفحه