غزلی بهاری از سعدی شيرازی

برآمد باد صبح و بوی نوروز
به کام دوستان و بخت پيروز

چو آتش در درخت افکند گلنار
دگر منقل منه آتش ميفروز

چو نرگس چشم بخت از خواب برخاست
حسدگو دشمنان را ديده بردوز

بهاری خرم است ای گل کجايی
که بينی بلبلان را ناله و سوز

جهان بی‌‌ما بسی بودست و باشد
برادر جز نکونامی ميندوز

نکويی کن که دولت بينی از بخت
مبر فرمان بدگوی بدآموز ...